Atlijd Dom Doen

Vandaag geef ik je graag een aantal adviezen voor je dagelijks leven. Als je de gewoonte hebt om in de badkamer een glas water te drinken, focus dan niet op je spiegelbeeld. Het kan dan namelijk zo zijn dat je het glas niet volledig naar je mond hebt gebracht voor je het kantelde. Het mag dan wel geen tandpasta zijn op je shirt maar een grote natte vlek wekt toch vragen op. Doe ook de dop weer terug op de fles waar je hem een minuut daarvoor af draaide. Dit kan voorkomen dat je de dop daarentegen in je – zojuist rijkelijk gevulde – glas cola wilt leggen.

Moet ik je ook nog vertellen dat je beter niet je deur uit kunt stappen zonder eerst je sleutels in je zak te steken? Dergelijk advies lijkt misschien compleet overbodig. Toch zou het je nog kunnen verbazen hoeveel mensen dit soort herinneringen kunnen gebruiken. Hoe vaak een suffie zoals ik handelingen compleet kan verdraaien is bijna een kunst. Door met mijn hoofd in de wolken te lopen blijken automatische handelingen toch vaak wat minder vanzelfsprekend.

Dingen opschrijven om ze niet te vergeten is sowieso een goed plan. Het voorkomt aan de ene kant natuurlijk dat je het vergeet en aan de andere maakt het je hoofd leger. Gaan zitten voor een paper werkt niet als er continu allerlei gedachten door je hoofd flitsen. Je moet hier nog een mailtje sturen en daar nog een vraag in de groep gooien. Check je agenda snel even om te kijken of je inderdaad die avond af kan spreken met je vriendin en zet dan ook gelijk dat ene evenement er even in. Wacht, op welke datum was dat ook alweer precies? Even kijken op Facebook… En oeps, ineens ben je 2 uur, 100 foto’s, 3 artikelen en 2 kattenfilmpjes verder. Nee, dit is geen goed begin van de dag. Maak er nou maar een gewoonte van om alles op te schrijven voor je het vergeet.

Sinds enige tijd probeer ik alles op te schrijven. Ik houd dingen bij in mijn agenda en notitieblok. Ik maak bestanden in Word en Excel om andere zaken bij te houden. Als ik in de kroeg op ideeën kom schrijf ik ze op een bierviltje. Onderweg zoek ik naar een bonnetje in mijn jaszak om de vergeet-mij-nietjes te noteren of gebruik ik hiervoor mijn telefoon. Je ziet het al, het enige wat nog ontbreekt aan dit geweldige systeem is een herinnering aan waar ik in hemelsnaam ook alweer wat heb geschreven. Tot die tijd start ik mijn dag met het zoeken naar papiertjes, mij herinneren dat ik ook nog iets anders belangrijks ergens had staan en dan ook nog proberen alle herinneringen samen te voegen tot een overzichtelijke lijst. Een angstaanjagend lange lijst met dingen die nog gedaan moeten worden. Dingen die ik niet in één dag af ga krijgen. Dingen waar ik niet tussen kan kiezen…

Bij nader inzien zijn dergelijke adviezen inderdaad overbodig. Mijn hoofd is een vlieger en ik hang nu toch liever even tussen de wolken dan aan deze onmogelijke opgave te starten.

Alle Dolle Dwazen

Ken je het verhaal over uitstelgedrag, van Tim Urban, waarbij hij het proces van uitstel (procrastination) uitbeeldt aan de hand van een aantal tekeningen? Hij beschrijft twee karakters die vechten om controle te krijgen over het brein. Dit zijn de rationele besluitvormer, getekend als een doodnormale stokpop en een aapje dat continu op zoek is naar voldoening. Ieder moment dat een uitsteller aan een serieuze taak begint drukt het aapje de rationele besluitvormer aan de kant en neemt het roer over. Deze zet vervolgens koers naar de snelste en leukste uitweg om vervolgens te stranden in een lading onafgewerkte taken en stress.

Zo voelt ADD ook vaak voor mij, alsof ik slechts toe kan kijken terwijl een ander mijn leven vrolijk overhoop gooit en alle verkeerde beslissingen maakt. Ben je te moe om huiswerk te maken? Geen probleem! In plaats daarvan gebruiken we alle resterende energie én de reserves van morgen om tot 6 uur ’s ochtends films te kijken. Morgen hoef je immers toch alleen maar in je eigen tijd voor school bezig te zijn en ik kan nu al tig andere dingen bedenken die leuker zijn om te doen.

Het lastige aan deze ‘tweede bestuurder’ is dat ik niet aan kan tonen dat hij/zij er daadwerkelijk is. Ik heb immers geen persoonlijkheidsstoornis en kan dus moeilijk zeggen dat het aapje in mij alles heeft verpest. Ik kan nergens anders de schuld neerleggen dan bij mijzelf. Maar waarom voel ik me dan zo machteloos? Waarom is het zo moeilijk om met mijn gezonde verstand de touwen in handen te nemen? Dat heeft te maken met discipline en wilskracht, kun je zeggen. Maar aan mijn wilskracht ligt het denk ik niet, want ik ploeter nog steeds door ondanks de stress, teleurstelling en wantrouwen. En discipline… ik sleep mijzelf uit bed en naar school, offer mijn vrije avonden, weekenden en zelfs vakanties op om mijn werk af te krijgen.

Maar goed, prima, als jij denkt dat ik beter mijn best moet doen dan zet ik nog even een tandje bij en bijt ik mij Meer lezen

Afleiding Doet Donderen

Hoe het is om te studeren met een functiebeperking? Een hele uitdaging. Bijvoorbeeld het halen van deadlines, zoals voor een verslag of voor deze column. Wederom welkom in mijn hoofd.
Deze uitdaging begint bij het kiezen van de meest geschikte werkplek. Helaas kan het begrip ‘geschikte werkplek’ per keer, en vooral per opdracht, nogal verschillen. Dit hoeft op zich geen probleem te zijn als ik zou weten hoe deze factoren het best op elkaar aansluiten. Maar misschien raad je het al, dit is helaas niet het geval!

Ik kan mijn kamer en bureau perfect inrichten voor de studie. Ten minste, een half uur nadat ik alle rommel die zich op magische wijze iedere dag weer verzamelt, aan de kant heb geruimd. De truc is om de perfecte balans te vinden tussen afleidende drukte en afleidende stilte. Afleidende stilte?! Ja, zelfs een té lege en rustige ruimte kan onrust geven en ervoor zorgen dat ik op de eerste de beste trein naar dromenland stap. Het creëren van deze balans kost uiteindelijk een hele werkdag met tijdgebrek en een hoop frustratie als eindresultaat. Op dat soort momenten besluit ik meestal dat mijn kamer gedoemd is om te falen en ga ik op zoek naar studiegezelschap.

Op dit moment zit ik aan tafel bij een pokergamer met luide grappen en wisselende muziek, met door mijn oordoppen een elektronisch deuntje zonder zang. Zolang de mensen om mij heen hun ding doen, hier een beetje consequent in zijn en mij vrij laten om ook mijn ding te doen, kan ik best lekker werken. Een constante ruis aan afleidende factoren; de voorspelbaarheid van geluiden en bewegingen die evenveel aandacht vragen, helpen goed om in een soort tunnel-modus te komen en me in mijn werk vast te bijten.

Mocht jij dus van pokeren houden en dit wekelijks doen, adopteer dan alsjeblieft ook eens een ADD’er zoals ondergetekende. Laat mij dan rustig in een hoekje zitten typen zonder te veel aandacht aan me te schenken. Helaas werkt dit alleen voor een makkelijke schrijftaak waarvoor ik alle nodige informatie al in mijn spons heb zitten. De constanten zijn echt belangrijk, want nu er anderen de kamer binnenkomen met hele andere intenties dan rustig zitten pokeren, raak ik helemaal van de leg en ga ik ongetwijfeld weer mijn deadline missen.

Alle dagen dromerig

Blogger Els Klaui

Tuurlijk wil ik wel een column schrijven over studeren met een functiebeperking! Ik heb immers altijd al eens willen ontdekken of ik een beetje aanleg heb voor het schrijven van verhalen. Er gebeuren altijd zo veel te gekke dingen in mijn hoofd dat het haast zonde zou zijn om dat niet met anderen te delen. Avonturen zijn immers leuker om samen te beleven, toch? Maar hoe maak ik van die duizenden gedachten een pakkend en begrijpelijk verhaal? Ik ben helemaal niet kort en bondig.. Kan ik eigenlijk wel helder overbrengen wat ik in gedachten heb? Een piepklein stukje uit die onwijze wirwar in mijn hoofd omvormen tot iets wat voor een ander van toegevoegde waarde zal zijn? De lezer een stukje laten meegluren in de gedachten van een ADD’er, als een soort van kijkdoos.

Kijk, dit is mijn controlekamer en hier gebeuren allemaal dingen. Maar er gebeuren vooral ook dingen die niet moeten gebeuren en dat wat wél moet gebeuren, gebeurt dan weer niet. Iemand met ADD is overwegend van het onoplettende type, ADHD zonder hyperactiviteit. Of beter gezegd: waarbij de hyperactiviteit enkel in het hoofd aanwezig is. Een concentratiestoornis waarbij een stapje wordt overgeslagen tussen het vermogen en het daadwerkelijke uitvoeren.

Gisteren was ik bijvoorbeeld mijn peuken kwijt, terwijl ik zeker wist dat ik ze eerder die avond nog in mijn handen had onderweg naar mijn kamer. Ik kon maar niet begrijpen dat ze nergens meer te vinden waren. Ik heb ergens een zwart gat op mijn bureau waar alles in verdwijnt, dat kán niet anders! Stel je voor, een kleine ruimte ter grootte van een tennisbal waarin de zwaartekracht dusdanig sterk is dat niets eraan of eruit kan ontsnappen. Het zou een beter excuus zijn dan ‘de hond heeft mijn huiswerk opgegeten’. Zo’n zwart gat kan best voordelig zijn. Je kunt er je vieze vaat in gooien en andere rommel, vlak voordat je bezoek krijgt. Zo’n fenomeen zou trouwens ook gelijk verklaren waarom toch steeds alle tijd uit mijn vingers glipt! Maar nee, niks van dat, de peuken lagen blijkbaar gewoon in het keukenkastje waar ik bij binnenkomst op zoek was gegaan naar een blikje tomatenpuree….

Hoe kwam hier ook alweer op? Oh ja, ik wilde de lezer laten meegluren in de gedachten van een ADD’er. Gelukt?

Kom naar de SMF-Experience!

Op woensdag 16 december organiseren wij samen met het ambulatorium de SMF-Experience.

 

In de SMF-experience kun je ervaren tegen welke problemen (mede-)studenten met een functiebeperking aan lopen. In deze experience zijn een aantal activiteiten, waarvan drie georganiseerd door SCHIB. Wij organiseren de volgende drie activiteiten:

  1. Liplezen
  2. Blind beschuit smeren en eten
  3. The Flaptalk

 

Ben je geïnteresseerd? Kom langs en doe mee met één of meer activiteiten! Het vindt plaats in de C-kantine. We zijn er van 12:30 tot 14:00.

 

We zien je graag!

 

De details:

Wat                : De SMF-experience

Door wie        : SCHIB en het Ambulatorium

Waar              : C-kantine

Datum            : Woensdag 16 december

Hoe laat         : 12:30 – 14:00

Oikos Nomos meest toegankelijke vereniging van Zwolle

Na een bloedstollende strijd tussen s.v. Oikos Nomos en de Navigators Studentenvereniging Zwolle, ging Oikos er vandoor met de titel. De strijd vond plaats op Windesheim op 9 oktober 2015. De jury bestond uit Renzo van Buuren, Pim Hoek en Johan van der Graaf. Het ging erg gelijk op. De fysieke toegankelijkheid van de verenigingen is uiteindelijk doorslaggevend geweest. De trap met acht treden bij stadscafé Blij won het van de “ladder” bij Het Vliegende Paard. Elise Oostenbrink mocht namens s.v. Oikos Nomos de award in ontvangst nemen.

Oikos Nomos mag zich een jaar lang de meest toegankelijke vereniging van Zwolle noemen!

 

 

Gedicht voorgedragen tijdens de eindejaarsborrel

leer lerend mens te zijn

als ik een nest kittens in volle glorie aanschouw
hoe rap en zo gauw zij de hoeken van de kamer,
het tapijt onder de tafel en de vazen bij de ramen
als objecten van speelse werkelijkheid aanvaarden
blijf ik soms wat langer hangen in het staren
naar de glimmende vacht en de gapende lach
van zo een fijn geschapen beest

als ik een pasgeboren kind in mijn handen houd
en met mijn handen door de haren strijk
om zo de ogen de ruimte te geven het leven
als nieuw te mogen zien – blijf ik alweer
een beetje hangen in mijn verweer dat als
ik maar blijf staren de schoonheid van nieuw leven
langer duurt dan dit hele even

als ik mijzelf in de spiegel voor de gek wil houden
door mij op te maken en tegelijkertijd weet af te kraken
en zo een afstand creëer tussen dat wat ik koester
en afdank – blijf ik staan en poets ik mijn tanden
flos ik mijn gebit en spetter het water op mijn gezicht
draai dan de handdoek over mijn huid tot ik besluit
dat blijven staren teveel tijd gebruikt

daarom vlieg ik maar verder, strek ik mijn linker- voor
mijn rechterbeen en kies ik waarheen ik vandaag zal gaan
zo leer ik, met mijn kennen en kunnen, mijn kijken en zwijgen
hoe ik als mens toch lerend mag leren hoe de mens mag zijn

  • Jelle de Boer

Dyslexie: van een handicap naar een beperking met mogelijkheden!

“Yeah! Riep ik toen ik in groep 8 zat van de basisschool en ik de uitslag kreeg van mijn dyslexietest.”

Het was dyslexie en wat was ik opgelucht. Ik was niet stom! Eindelijk kreeg ik meer begeleiding en ondersteuning. Een paar maanden geleden was ik er helemaal niet meer blij mee. Voordat ik aan deze hbo-opleiding begon, heb ik een mbo-opleiding gedaan. Deze heb ik fluitend doorlopen, mijn dyslexie was aanwezig, maar ik had er geen last van. Sinds ik op het hbo zit, merk ik dat mijn dyslexie meer naar boven komt. Meer literatuur lezen, meer verslagen schrijven, er wordt meer op spelling gelet etc. Dit kost me allemaal veel meer tijd, wat vermoeiend en frustrerend is. Toch heb ik het altijd vrij goed kunnen redden tot een paar maanden geleden…. Mijn scriptie! Ik zag de bomen door het bos niet meer en werd gek van mijn handicap. Ik had het idee dat mijn dyslexie me zo erg beperkte!

Globale lezer

Via de decaan kwam ik terecht bij de Dyslexiedeskundige van Windesheim. Zij zou me kunnen helpen met een aantal zaken. Een intake gesprek volgde en vervolgens heb ik vier maal een afspraak met haar gehad om mij handvaten te geven rondom mijn dyslexie etc. Door de vragen die tijdens de intake gesteld werden, kwam ik erachter wat dyslexie voor mij inhoudt. Ik vind lezen erg leuk en ontspannend, maar zodra ik hardop moet lezen kost het me veel meer tijd. Ik ben een globale lezer, bleek uit de vragen. Hiermee lukt het me om in een redelijk tempo een boek te lezen, maar mis ik bepaalde details. Bij het lezen van een boek maakt dat niet zoveel uit, maar bij het lezen van literatuur voor de opleiding is het niet heel handig.

Afgelopen week had ik mijn laatste afspraak met de Dyslexiedeskundige. Ik heb leren werken met mindmappen op de computer. Dit helpt me om hoofd en bijzaken te scheiden en tevens om overzicht voor mezelf rondom opdrachten te creëren. Daarnaast heb ik een programma geïnstalleerd op mijn laptop waar geschreven tekst uitgesproken wordt, zodat het lezen van tekst minder moeite kost en ik minder details mis. Als laatste heb ik een programma gekregen waarbij ik tekst inspreek en de laptop dit omzet in woorden in een word-document. Ideaal!

Minder een last

Vanaf het moment dat ik de stap heb genomen om bij Windesheim aan te kloppen rondom de dyslexie ben ik het weer anders gaan bekijken. Ik kon er wat meer afstand van nemen en het was een mindere last. Het krijgen van inzicht en hulpmiddelen heeft me enorm geholpen rondom mijn scriptie en andere zaken. Een paar maanden geleden ervoer ik mijn dyslexie als een handicap, omdat ik er veel problemen door had. Nu is de dyslexie geen last meer maar een eigenschap! Van een handicap naar een beperking met mogelijkheden!

Tanja Peeters

http://www.windesheim.nl/studeren/studie-kiezen/blogoverzicht/reporters/tanja-peeters/

Individuele studietoeslag voor studenten met beperking

Ben je student en heb je een beperking? Dan kan het lastig zijn je studie te combineren met een bijbaan. Er moet dan soms meer studiefinanciering worden aangevraagd om rond te kunnen komen. Om een hoge studieschuld te voorkomen, bestaat er een studieregeling voor studenten met een beperking. Dit is de individuele studietoeslag. Deze toeslag is maximaal € 3.600,- per jaar. Start of stop je je studie tijdens het schooljaar? Dan wordt de toeslag naar evenredigheid vastgesteld. De studietoeslag wordt in één keer uitbetaald.

Voorwaarden
Om voor de toeslag in aanmerking te komen, moet je voldoen aan de volgende voorwaarden:
• Je moet 18 jaar of ouder zijn.
• Je moet recht hebben op studiefinanciering of een tegemoetkoming voor schoolkosten.
• Je vermogen mag niet te hoog zijn. Zie hiervoor www.zwolle.nl/bijstandsnormen.
• Het moet voor je mogelijk zijn om te werken, ondanks je beperking.
Maar daarbij geldt ook dat je met een volledige werkweek niet in staat bent om het wettelijk minimumloon te verdienen.

Aanvragen
De individuele studietoeslag kun je aanvragen met een formulier. Dit formulier kun je ophalen bij het Stadskantoor, downloaden op www.zwolle.nl/regelingen of door te bellen naar 14038.

Sociale studielening
Naast de individuele studietoeslag bestaat er ook de sociale studielening. Meer informatie vind je op www.zwolle.nl/regelingen.

De Nationale Autismeweek

Van maandag 30 maart t/m donderdag 2 april besteden we in samenwerking met het Studie Succes Centrum aandacht aan de nationale autismeweek. Het thema dit jaar is: ‘Autisme is niet te genezen, onbegrip gelukkig wel!’
We organiseren diverse laagdrempelige activiteiten. We hopen je bij één of meerder activiteiten te zien!
Programma:
1. Maandag 30 maart van 11.30 t/m 12.30
Inloop Autismebelevingscircuit in C-kantine
In de C-kantine kan deelgenomen worden aan verschillende korte opdrachten om Autisme te ervaren
Laat je misleiden door je zintuigen, ontdek wat kan en niet kan, voel zelf hoe mensen met Autisme de wereld ervaren!

2. Dinsdag 31 maart van 11.00 t/m 14.00 uur
Informatieve filmpjes over Autisme op verschillende plekken in gebouw C en X

3. Donderdag 2 april van 11.30 t/m 12.30
In de C-kantine zal SCHIB aan de hand van een aantal pittige stellingen studenten en medewerkers uit dagen om het gesprek aan te gaan over Studeren met een Functiebeperking en in het bijzonder studeren met Autisme